Robotik Kodlama

Robotik kodlama küçük yaşta çok iyi iş görüyor. Çocuk parçaları birleştiriyor, blokları sürüklüyor ve robot hareket ediyor. Yaptığı şeyin sonucunu hemen görüyor ve bu işe çabuk ısınıyor.

O yaşta metin tabanlı kod yazmak zor, çünkü okuma ve yazma hızı henüz yetmiyor. Blok tabanlı araçlarla önce mantık öğreniliyor, yazım kuralları sonraya kalıyor.

Bu yüzden ilkokul çağında robotik atölyesine giden bir çocuk, kodlamaya yaşına uygun bir araçla başlamış oluyor.

Robotikte öğrendiği mantığı ortaokulda kod yazarken de kullanıyor.

İkinci yılda çoğu zaman benzer projeler tekrar ediyor ve bunun sebebi kitin sınırı. Kurs da kit de ne kadar iyi olursa olsun aynı setle yapılabilecek şey belli ve çocuk o sınıra çabuk varıyor.

Ortaokul çağındaki bir çocuk artık kendi fikrini kurmak istiyor. Hazır bloklarla yapabileceğinin dışına çıkmak istediğinde kodun kendisini öğrenmesi gerekiyor.

O adımı atmayan çocuk aynı projeleri tekrar etmekten sıkıldığı için genellikle ilgisini kaybediyor. Bu durum dışarıdan bakınca kodlamadan soğumak gibi görünebiliyor.

Set dar geldiğinde çocuğunuz kodlamaya Python ile devam edebiliyor.

Berk Akademi'de şu an bir robotik atölyesi yok. Aradığınız şey kit başında geçen bir ders ise vaktinizi almayayım, doğru adres biz değiliz.

Bunun sebebi, robotik dersinin aynı masada ve kit elin altındayken yapılması. Parça bozulduğunda yerine takan, kabloyu ters bağladığında gösteren birinin orada olması gerekiyor. Bizim işimiz ise çoğunlukla online yürüyen birebir yazılım dersi, ikisi aynı derste bir araya gelmiyor.

Çocuğunuz bir robotik atölyesine gidiyorsa bu program atölyede öğrendiklerinin devamı oluyor. Gitmiyorsa da programa sıfırdan başlıyoruz ve önceden bir şey bilmesi gerekmiyor.

Biz robotta da uygulamada da kullanılan kodu yazmayı öğretiyoruz.

Bir robotun "engel görünce dön" davranışı bir koşul ifadesiyle yazılıyor. "Çizgiyi kaybedene kadar ilerle" bir döngü, "üç kere dene, olmazsa dur" ise ikisinin birleşimi.

Robotik projelerde yazılan kodun mantığı bu programda öğretilen mantığın aynısı, komutlar yalnız ekran yerine robota gidiyor.

Kod bilen bir çocuk donanıma geçtiğinde öğrendiklerini orada da uyguluyor. Kit kurmayı bilen ama kod yazamayan çocuk ise kitin dışına çıkamıyor.

Robotta da kullanılan koşul ve döngüyü programın ilk bölümünde işliyoruz.

Atölyelerde bir kit genellikle iki ya da üç çocuğa düşüyor. Pratikte klavyeye hep aynı çocuk geçiyor, diğerleri izliyor. Grup dersinin kendi güzelliği var ama kodlamada izleyenler diğer derslere göre daha çok şey kaçırıyor.

Kod yazarken herkes farklı bir satırda takılıyor ve bir sınıftaki on beş çocuğun on beş ayrı hatası oluyor. Eğitmen hepsine yetişemediğinde en kolay çözüm kodu çocuğun yerine düzeltmek oluyor ve çocuk o konuyu öğrenmeden geçiyor.

Birebir derste hata çocuğun kendi hatası olarak kalıyor ve birlikte okunuyor. Düzeltmeyi kendisi yapıyor, bu da kodu onun yerine düzeltmekten daha uzun sürüyor.

Ders saatinin tamamı çocuğunuza ayrılıyor, o saatte başka öğrenci olmuyor.

İnternete bağlanan ve tarayıcı çalıştıran her bilgisayar yeterli. Oyun bilgisayarı gerekmiyor, kullandığımız araçların hepsi ücretsiz.

Tablet ve telefon yetmiyor. Kod yazmak için fiziksel klavye ve aynı anda birden çok pencereyi görebileceği bir ekran gerekiyor.

Sizin teknik bir hazırlık yapmanıza gerek yok; sessiz bir oda ve çalışan bir internet bağlantısı yeterli.

İlk dersin sonunda ilk program çalışıyor oluyor.