Robotik Kodlama

Robotik kodlama küçük yaşta çok iyi iş görüyor. Çocuk parçaları birleştiriyor, blokları sürüklüyor ve robot hareket ediyor. Emeğiyle sonuç arasındaki mesafe o kadar kısa ki bağ hemen kuruluyor.

O yaşta metin tabanlı kod yazmak zor, çünkü okuma ve yazma hızı henüz yetmiyor. Blok tabanlı araçlar bu boşluğu dolduruyor: mantığı öğretiyor, yazım kurallarını erteliyor.

Bu yüzden ilkokul çağında robotik atölyesine giden bir çocuk çok doğru bir şey yapıyor. Doğru zamanda doğru yerde başlıyor.

İlkokulda robotik, çocuğun makineyle ilk arkadaşlığı oluyor.

İkinci yılda çoğu zaman benzer projeler tekrar ediyor. Bu bir kurs sorunu değil, kitin sınırı. Kit ne kadar iyi olursa olsun yapabileceği şey belli ve çocuk o sınıra çabuk varıyor.

Ortaokul çağındaki bir çocuk artık kendi fikrini kurmak istiyor. Hazır bloklarla yapabileceğinin dışına çıkmak istediğinde önünde tek yol kalıyor: kodun kendisini öğrenmek.

O adımı atmayan çocuk genellikle ilgisini kaybediyor. Kodlamadan soğuduğunu düşünüyoruz ama aslında sıkıldığı şey kodlama değil, aynı yerde dönmek.

Set dar geldiğinde devam edecek bir yol olması gerekiyor. Python o yol.

Şunu baştan söyleyeyim ki vaktinizi almayayım: Berk Akademi'de şu an bir robotik atölyesi yok. Aradığınız şey kit başında geçen bir ders ise doğru adres biz değiliz.

Sebebi şu: robotik dersi aynı masada, kit elin altındayken yapılan bir iş. Parça bozulduğunda yerine takan, kabloyu ters bağladığında gösteren biri orada olmalı. Bizim işimiz ise birebir yazılım dersi ve çoğunlukla online yürüyor. İkisi aynı derste bir araya gelmiyor.

Çocuğunuz bir robotik atölyesine gidiyorsa bu program onun devamı oluyor, rakibi değil. Gitmiyorsa da sorun yok; program sıfırdan başlıyor ve ön koşul aramıyor.

Yaptığımız iş robotun da uygulamanın da altında duran kod.

Bir robotun "engel görünce dön" davranışı aslında bir koşul ifadesi. "Çizgiyi kaybedene kadar ilerle" bir döngü. "Üç kere dene, olmazsa dur" ikisinin birleşimi.

Yani robotik projelerde yazılan kodun mantığı, bu programda öğretilen mantığın aynısı. Değişen tek şey komutun motora mı yoksa ekrana mı gittiği.

Kod bilen bir çocuk donanıma geçtiğinde çok hızlı ilerliyor. Tersi aynı hızda olmuyor: kit kurmayı bilen ama kod yazamayan çocuk kitin dışına çıkamıyor.

Mantık ortak. Öğrenilmesi gereken taraf da o ortak olan taraf.

Okullardaki robotik yarışmalarında takımlar mekanik, elektronik ve yazılım diye bölünüyor. İlk iki tarafta birden çok kişi çalışabiliyor ama yazılım tarafı çoğu takımda tek kişiye kalıyor.

O tek kişi olmak takımdaki en aranan yer hâline geliyor, çünkü robotun davranışını yazan kişi aynı zamanda robotun ne yapacağına karar veren kişi oluyor.

Bu program bir yarışma hazırlığı değil. Ama yarışmada yazılım rolünü üstlenecek çocuğun ihtiyaç duyduğu temel tam olarak burada veriliyor.

Takımda yazan taraf olmak, parçaları takan taraf olmaktan daha kalıcı bir yer.

Atölyelerde bir kit genellikle iki ya da üç çocuğa düşüyor. Pratikte klavyeye hep aynı çocuk geçiyor, diğerleri izliyor. Grup dersinin kendi güzelliği var ama kodlamada bu bölünme diğer derslerden daha çok yakıyor.

Sebebi şu: herkes farklı bir satırda takılıyor. Bir sınıftaki on beş çocuğun on beş ayrı hatası oluyor ve eğitmen hepsine yetişemiyor. Yetişemediğinde de en kolay çözüm çocuğun yerine kodu düzeltmek oluyor; o çocuk da o konuyu öğrenmemiş oluyor.

Birebir derste hata çocuğun kendi hatası olarak kalıyor ve birlikte okunuyor. Daha yavaş görünüyor, dönem sonunda daha hızlı çıkıyor.

Ödediğiniz şey ders saati değil, o saatin tamamının çocuğunuza ayrılması.

İnternete bağlanan ve tarayıcı çalıştıran her bilgisayar yeterli. Oyun bilgisayarı gerekmiyor, kullandığımız araçların hepsi ücretsiz.

Tablet ve telefon yetmiyor. Kod yazmak için fiziksel klavye ve aynı anda birden çok pencereyi görebileceği bir ekran gerekiyor.

Kurulumu ilk derste birlikte yapıyoruz. Sizin teknik bir hazırlık yapmanıza gerek yok; sessiz bir oda ve çalışan bir internet bağlantısı yeterli.

İlk dersin sonunda ortam kurulu ve ilk program çalışıyor oluyor.

Ön görüşme ücretsiz ve yaklaşık yirmi dakika sürüyor. Amacı satış yapmak değil, çocuğunuzun hangi durakta olduğunu anlamak.

Üç şeyi konuşuyoruz: daha önce robotik ya da kodlamayla ilgili ne yaptı, hangi kademede, haftanın hangi günü uygun. Bunlara göre nereden başlayacağımız belli oluyor.

Görüşmenin sonunda ders sayısını, fiyatı ve başlangıç tarihini yazılı olarak iletiyorum. Kontenjan uygunsa kayıt açılıyor.

Karar vermeden önce kime ve neye ödeyeceğinizi görüyorsunuz.