Çocuklar İçin Kodlama

Kodlama da ekran başında yapılıyor ve bu program çocuğunuzun ekranda geçirdiği süreyi bir miktar artırabilir. Biz sürenin uzunluğundan çok, o sürede ne yapıldığına bakıyoruz.

Ders haftada bir yapılıyor ve 60 ila 75 dakika sürüyor. Ödevlerle birlikte çocuğunuzun günde ortalama 60 dakika ayırmasını öneriyoruz. Aynı süreyi oyun oynayarak da ekranda geçirebiliyor, bu programda o süre boyunca kendi kodunu yazıyor.

Her gün açılan üç soruluk alıştırma da bu sürenin içinde ve çoğu zaman on dakika sürüyor. Bu düzenle her gün çalışan çocuk aksatmadan ilerliyor.

Çocuğunuzun ne kadar çalıştığını Veli Portalı'nda siz de görüyorsunuz.

Scratch, Code.org ya da okulda kullanılan benzeri araçlarla tanışmış bir çocuk için geçiş genellikle kolay oluyor. Blokları sürükleyerek kurduğu döngü ve koşul mantığı, Python'da yazıyla kurduğumuz mantığın aynısı.

Zorlandığı tek nokta yazım kuralları oluyor: satır sonundaki iki nokta, girinti, harf büyüklüğü. İlk iki derste en çok bunun üzerinde duruyoruz. Klavye egzersizleri de burada işe yarıyor, çünkü harf ararken kurduğu cümle aklından uçuyor.

Hiç blok tabanlı araç kullanmamış bir çocuk da programa başlayabiliyor, çünkü program sıfırdan başlıyor ve ön koşul aranmıyor.

Daha önce ne yaptıysa onun üstüne ekleyerek ilerliyoruz.

Oyun oynamaktan kendi oyununu yazmaya geçiş ilk iki haftada zorluyor. Çocuk ilk defa bir şeyi kendisi kurmaya çalışıyor, biz de programı bu iki haftayı hesaba katarak hazırladık.

İlk projeleri çocuğun ilgi duyduğu yerden seçiyoruz. Oyun seven çocukta ilk çalışan program da küçük bir oyun oluyor: sayı tahmini, taş kâğıt makas, sonra basit bir puan tablosu. Oynadığı şeyin arkasında ne olduğunu görmek merakı besliyor.

Bir süre sonra oyun tek başına yetmiyor ve çocuk başka şeyler de yapmak istiyor: müzik listesini düzenleyen bir program, ödev takip eden bir liste. O noktadan sonra proje fikirlerini kendisi getiriyor.

Çocuğunuzun oyuna olan ilgisini kod yazmayı öğretirken kullanıyoruz.

Matematik konularını çocuk yine okuldaki derste öğreniyor. Kodlama dersinde ise bir problemi parçalara ayırmayı ve her parçayı ayrı çözmeyi alışkanlık hâline getiriyor.

Bu alışkanlığı okul derslerinde de kullanıyor. Bir problemin neresinden başlayacağını bilmek, işlem yapmayı bilmekten daha zor bir beceri ve kodlamada her seferinde önce buna karar vermek gerekiyor.

Bir de hata ile ilişkisi değişiyor. Kod çalışmadığında ekranda ne olduğu yazıyor, çocuk da hatayı okuyup düzeltmeyi öğreniyor. Bir yanlışın ardından devam edebildiğini görmek, sınav kaygısı olan çocukta işe yarıyor.

Kodlama dersinde çocuğunuz bir problemle karşılaştığında işe nereden başlayacağına karar vermeye alışıyor, okul notları için ise ayrıca bir söz vermiyoruz.

Çocuklara yönelik kodlama atölyelerinin çoğu on ile yirmi kişilik gruplarla çalışıyor. Grup dersinin iyi bir yanı var, çocuk kendini yalnız hissetmiyor ve ders eğlenceli geçiyor. Zayıf yanı ise eğitmenin saatinin gruba bölünmesi.

Kodlamada bu bölünme diğer derslerden daha çok hissediliyor, çünkü on beş çocuğun on beş ayrı hatası oluyor ve eğitmen hepsine yetişemiyor. Yetişemediğinde çoğu zaman kodu çocuğun yerine düzeltiyor ve çocuk o konuyu öğrenmeden geçiyor.

Birebir derste hata çocuğun kendi hatası olarak kalıyor ve birlikte okunuyor. Düzeltmeyi kendisi yapıyor, bu da kodu onun yerine düzeltmekten daha uzun sürüyor.

Ders saatinin tamamı çocuğunuza ayrılıyor, o saatte başka öğrenci olmuyor.

Ortaokul çağı bu program için uygun başlangıç. Daha küçük kademede okuma ve yazma hızı metin tabanlı koda henüz yetmiyor, blok tabanlı araçlar daha verimli oluyor.

Ortaokulun son yıllarına gelmiş bir çocuğa ise blok tabanlı araçlar dar gelmeye başlıyor, yaptığı şeyler basit kaldığı için sıkılıyor ve kodlamadan soğuyor. O noktada metin tabanlı bir dile geçmek gerekiyor.

Lise kademesinde aynı program daha hızlı akıyor: konular daha büyük parçalar hâlinde geçiliyor ve proje ağırlığı artıyor.

Ortaokulda başlasa da lisede başlasa da tempoyu çocuğunuza göre kuruyoruz.